Modułowa prezentacja treści nauczania

Modułowa prezentacja treści nauczania...

„Współczesna edukacja, a szczególnie metodyka nauczania to dziedzina poszukująca nowych rozwiązań w zakresie prezentacji wiedzy. W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego dydaktyka zaadoptowała pojęcie modułu. Wyraz moduł pojawił się już bardzo dawno. Najpierw w sztukach plastycznych, później w wielu innych dyscyplinach nauki. Na przestrzeni wieków był różnie rozumiany i rozmaicie interpretowany. W starożytnej architekturze greckiej moduł oznaczał średnicę lub promień krzywizny kolumny, mierzony u jej nasady. W średniowiecznym malarstwie i rzeźbie modułem mierzono wysokość głowy ludzkiej. Model służył malarzom i rzeźbiarzom do uchwycenia właściwych proporcji ludzkiego ciała w stosunku do jego pozostałych części. W teorii sprężystości moduł wyrażany jest stosunkiem ciśnienia do wywołanego przez nie odkształcenia. W matematyce termin moduł wyraża bezwzględną wartość liczby rzeczywistej. Występuje też w rachunku liczb zespolonych, rachunku logarytmicznym itp. W elektrotechnice i elektronice moduł jest identyfikowany z rozmaitymi podzespołami maszyn, urządzeń i aparatury. Wymiana podzespołu nazywanego modułem skraca wydatnie czas naprawy urządzenia, chociaż podraża jego koszty. W częściach maszyn moduł jest podstawowym parametrem koła zębatego i wyraża się stosunkiem podziałki „t” do liczby „m”. Tak pojmowany jest pojęciem abstrakcyjnym. Nie można go zobaczyć, nie można dotknąć. Wyraz moduł pochodzi od łacińskiego moduluj, co oznacza dosłownie miarę. Miara tak była przez różne dziedziny wiedzy kojarzona z rozmaitymi parametrami. Dziś pojęcie to trafiło również do metodyki nauczania i dydaktyki. Moduły zostały powiązane z treściami nauczania. Treści nauczania są eksponowane z kolei ogólnie przez programy nauczania. Natomiast szczegółowo, przez opracowywane na ich podłożu podręczniki szkolne. Moduł to nie tylko miara, ale również związana z nią nowa koncepcja podziału treści nauczania, nadające się nawzajem przemieszczać, zamieniać, wymieniać lub eliminować podzespoły w postaci konwencjonalnych działów i rozdziałów programowych. Zatem nauczanie modułowe wyraża się w usystematyzowaniu konkretnych wartości charakteryzujących metodykę nauczania. Źródło: Juszczak A., O module dydaktycznym – nieco inaczej. Szkoła Zawodowa”...
Metoda projektów w praktyce nauczania szkolnego

Metoda projektów w praktyce nauczania szkolnego...

We współczesnej szkole stosuje się różne metody służące aktywizacji uczniów w procesie nauczania. Zalicza się do nich tradycyjne metody poglądowe oraz metody aktywizujące. W metodyce nauczania wielu przedmiotów popularna jest metoda projektów. Nazwa projekt pojawiła się po raz pierwszy w amerykańskiej literaturze pedagogicznej na początku XX wieku. Chodziło jednak tu o projekty zorientowane na wytwarzanie produktów i na praktykę. W Polsce metoda projektów także znana jest od dawna. Współcześnie jej zakres został poszerzony. Metoda projektów jest przydatna już nie tylko w opracowywaniu prac dyplomowych, ale także w codziennej praktyce edukacyjnej. Metodyka nauczania metoda projektów wymaga od nauczyciela i uczniów dużego wysiłku organizacyjnego. Metoda projektów jest jednocześnie metodą nauczania i uczenia się. Uczeń lub grupa uczniów zdobywa wiadomości teoretyczne lub umiejętności praktyczne podczas wykonywania projektu pod kierunkiem nauczyciela. Projekt może być realizowany przez kilka dni, tygodni, a nawet miesięcy. Projekt może łączyć treści oraz przedmioty nauczania. Może to być referat, wystawa, model, raport, wytwór, audycja itp. W trakcie trwania projektu uczniowie mają obowiązek kontaktowania się z nauczycielem w celu korekty lub wyjaśnienia wątpliwości. Konsultacje zwiększają u uczniów świadomość ich wiedzy i poczucie własnej wartości. Uczniowie prezentują wyniki swojej pracy w klasie. Nieodłącznym elementem prezentacji jest dyskusja, która ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, sformułowanie wniosków, poszerzenie tematu. Metoda ta jest lubiana przez uczniów i nauczycieli, ponieważ aktywizuje do działania, pomaga w zrozumieniu i interpretacji wielu trudnych kwestii edukacyjnych, uczy prac w grupie i dobrej komunikacji. Jednym z największych jej atutów jest możliwość wyjścia z problemem poza szkołę, praca w środowisku, rozwiązywanie problemów lokalnych. Wyjście poza schemat nauczanego przedmiotu jest swego rodzaju atrakcją dla organizatorów projektów. Z kolei dzielenie się wiedzą w tym zakresie w środowisku szkolnym i rówieśniczym podnosi samoocenę uczniów. Współczesna dydaktyka przyjęła tę metodę w sposób racjonalny. Na podst.:...
Nauczanie języków obcych

Nauczanie języków obcych...

Metodyka nauczania języków obcych jest dyscypliną stosunkowo młodą, która ukonstytuowała się dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku. Na początku swego istnienia opierała się niezweryfikowanych hipotezach i teoriach. Dzięki osiągnięciom nauki o mózgu i poznaniu sposobów uczenia się metodyka języków obcych może dziś zweryfikować głoszone przed laty tezy i na nowo ocenić przydatność konkretnych metod i technik. Każda szkoła, stosownie do jej etapu edukacyjnego i specyfiki kształcenia została zobowiązana do wyposażenia uczniów w wiadomości i umiejętności opisane w podstawie programowej. Do pełnej realizacji podstawy programowej określono również zalecane sposoby i metody realizacji zadań. Dotyczą one między innymi takich kwestii, jak metody i formy pracy, pomoce dydaktycznie, wyposażenie pracowni itp. Szkoła spełniająca te wymagania ma za zadanie zapewnić każdemu uczniowi opanowanie obowiązkowego zakresu wiedzy i umiejętności. Dzisiejsza metodyka nauczania zbyt dużo uwagi przykłada do technicznej strony przygotowania lekcji, kładzie nacisk na konspekty, sformułowanie celów, zastosowane środki i metody. Tymczasem neurodydaktyka postuluje, że największe znaczenie dla procesu nauczania ma jakość stosunków międzyludzkich. Od nauczycieli języków obcych oczekuje się dziś ciągłego doskonalenia wiedzy i umiejętności, korzystania z najnowszych osiągnięć dydaktyki oraz dostosowywania sposobu pracy w klasie do oczekiwań uczniów. W ostatnich latach w dydaktyce języków obcych pojawiają się nowe pomysły: uczenie się przez nauczanie, podejście zadaniowe, metoda projektu, nauczanie połączone z doradztwem, sugestopedia, relaksacja i wizualizacja, cichy sposób i wiele innych. Celem wszystkich tych metod jest maksymalne zaktywizowanie uczniów. Zastosowanie aktywizujących metod nauczania podnosi efektywność edukacji, ponieważ pracując samodzielnie nad rozwiązywaniem zadań problemowych uczniowie przetwarzają wielokrotnie informacje. W porównaniu z konwencjonalnymi metodami nauczania także zabawa aktywizuje osobę. Podczas zabawy uczniowie bez stresu uczą się funkcjonować w społeczeństwie. Źródło: 2. Żylińska M., Naeurodydaktyka języków obcych. Nauczanie języków obcych w świetle badań nad mózgiem. „Języki Obce w Szkole” 2009/2010 nr...
Ten artykuł nie został jeszcze wyeksportowany w żadnym projekcie

Ten artykuł nie został jeszcze wyeksportowany w żadnym projekcie...

Człowiek dorosły, mimo postępującego procesu starzenia się biologicznego, dysponuje możliwościami uczenia się. Badania dowodzą, że ludzie zachowują zdolność uczenia się do późnego wieku, pod warunkiem, że metody edukacji będą dostosowane do poziomu ich sprawności intelektualnych. Za techniki uczenia się dorosłych odpowiada tzw. inteligencja skrystalizowana, wykorzystująca nawyki umysłowe, doświadczenia, płynność słowną, nowe strategie myślenia i organizacji wiedzy. Ten typ inteligencji, w przeciwieństwie do tzw. inteligencji płynnej, wrodzonej, może rozwijać się niemal przez całe życie. Najszybciej i najsprawniej uczą się dorośli tego, co jest związane z pracą zawodową. Jednak warunkiem ich rozwoju jest nieustanna aktywność umysłowa. Skuteczność uczenia się zależy przede wszystkim od ich dotychczasowych doświadczeń edukacyjnych. Skuteczność i efektywność uczenia się dorosłych zależy też od tego, jakie metody uczenia się i jakie metody nauczania im zaproponujemy. Ważną rolę w procesie edukacji dorosłych odgrywają te metody uczenia się, które zbliżają do dotychczasowych umiejętności, nawyków i postaw. Ze względu na te uwarunkowania, organizacje i instytucje edukacyjne powinny być nastawione na odpowiedni dobór grup. Łączenie na zajęciach i kursach ludzi różniących się poziomem doświadczenia, wiekiem, motywacją itp. powoduje, że jedni słuchacze się nudzą, natomiast inni nie nadążają za programem. Znajdą się w takiej grupie także osoby z zaburzoną komunikacją interpersonalną, ponieważ boją się ośmieszenia. Style uczenia się w osób niekomunikatywnych mają najczęściej charakter zdobywania wiedzy w ciszy, samodzielnie. W procesie edukacji dorosłych stosuje się różne metody i techniki nauczania. W literaturze pedagogicznej wymienia się najczęściej: uczenie sztuczne (pamięciowe), uczenie naturalne, czyli rozpatrywanie konkretnych rozwiązań oraz uczenie racjonalne, czyli poznawanie w działaniu. Edukacja zawodowa dorosłych wykorzystuje wszystkie możliwości uczenia się dorosłych, zależnie od treści nauczania, formy zajęć, metod pracy nauczyciela. Źródło: Psychopedagogika pracy. Wybrane zagadnienia z psychologii i pedagogiki pracy. Warszawa...
Neurodydaktyka w służbie edukacji

Neurodydaktyka w służbie edukacji...

Współczesne badania nad mózgiem potwierdzają na drodze eksperymentalnej większość teorii propagowanych przez wielu reformatorów edukacji, że nauka jest możliwa tylko wtedy, gdy osoba ucząca się jest aktywna i samodzielnie pokonuje wszelkie przeszkody. Zrozumienia nie można nikomu przekazać, a jedynie dojść do niego przez samodzielne wykonywanie zadań. Postęp w poznawaniu procesu uczenia się, możliwy dzięki neuroobrazowaniu mózgu, pozwala także na ocenę środowiska, w jakim zachodzi najbardziej efektywny proces uczenia się. Daje to możliwość dydaktyce wypracowania technik uczenia się właściwych konkretnych jednostkom. Z punktu widzenia nauczyciela szczególnie cenne są wskazówki dotyczące motywacji, doboru materiału i praktyk uczenia się Do mózgu dociera tak wiele bodźców, że nie wszystkie mogą zostać przetworzone. Dalszemu przetwarzaniu są poddawane tylko te informacje, które podczas selekcji zostaną uznane za nowe i ciekawe. Proces ten dokonuje się poza naszą świadomością. Nauczyciele muszą więc stworzyć uczniom takie warunki uczenia się, aby chcieli oni pracować nad problemami i poszukiwać efektywnych technik uczenia się. Zdaniem neurobiologów uczniowie są dziś demotywowani do nauki przez niezgodny z ich zainteresowaniami schematyczny sposób przekazywania wiedzy. Badanie aktywności mózgu sugeruje, że nauczyciel powinien opowiadać na lekcji historie. Naszych mózgów nie aktywizują bowiem fakty, dane i definicje, ale anegdoty, ludzie, historie. Wnioski te mają szczególne znaczenie w doborze metod nauczania. Jeśli poruszone treści rozbudzą emocje uczniów, to taki materiał ma duże szanse, że zostanie zapamiętany. Neurobiolodzy podkreślają, że wielką role procesie uczenia się i nauczania odgrywa łączenie treści, tak aby poznane wiadomości tworzyły sieć. Według neurodydaktyków uczenie się polega na zmianie siły połączeń synaptycznych. Podstawowymi komórkami. Dzięki którym możemy się uczyć są neurony, czyli komórki zdolne do przekazywania informacji. O tym, jak skutecznie impulsy będą przekazywane z jednego neuronu do drugiego decydują synapsy. U osób uczących się na skutek przetwarzania informacji połączenia synaptyczne ulegają wzmocnieniu. Źródło: Żylińska...